Beeld van een blogger (10) – Apies kijken?

Eerder verschenen in deze serie:
Beeld van een blogger (1) – Kuzz voor Guzz
Beeld van een blogger (2) – Gewoon gelul, Trektocht!
Beeld van een blogger (3) – Back to where I once belonged met Annelies!
Beeld van een blogger (4) – Op z’n Rotterdams met Marius!
Beeld van een blogger (5) – So what, man!
Beeld van een blogger (6) – He blew me away!
Beeld van een blogger (7) – Kiezels in m’n schoenen
Beeld van een blogger (8) – Tweestemmig met Geroma!
Beeld van een blogger (9) – Met Henk op het Binnenhofplein

(10)
Eén dag voordat het bericht
dat het VK-blog per 1 maart ophoudt te bestaan in m’n mailbox belandt heb ik een afspraak met Apiedapie, m’n tiende blogger in beeld. Op dat moment weet ik nog van niks en fiets gehaast door de regen naar Floor waar we om 13:00 uur hebben afgesproken. Nadat ik eerst de verkeerde man heb aangeklampt, hoor ik opeens m’n mobieltje overgaan en zie vanuit een ooghoek iemand aan de overkant zitten met een telefoon aan z’n oor. Ik gebaar dat ik het ben en hij loopt naar me toe, een tengere man, casual gekleed, in de verte doet-ie me aan Harry van Bommel denken. Hij geeft me een zoen en kijkt me vervolgens met z’n bruine ogen aandachtig aan. Vanaf dat moment beginnen we te praten en zullen daar pas rond 19:00 uur mee stoppen zoals later blijkt.

Wat me meteen opvalt is z’n gevoel voor humor, z’n snelle manier van praten en denken, het plagerige over en weer, dingen die ik bij de meeste mensen mis de afgelopen jaren. Ik moet glimlachen als hij op een gegeven moment vol overgave zegt ‘en het is allemaal jouw schuld’, het doet me aan iemand anders denken die dat ook vaker zei. ‘Klopt’, grinnik ik, ‘alles is altijd mijn schuld’. Humor is zo belangrijk tussen mensen. We springen allebei van de hak op de tak, slaan zijwegen in waardoor we op een bepaald moment zelf niet eens meer weten wat we eigenlijk wilden vertellen. Ik voorzie dat het nog een hele klus zal worden om ook deze keer uit m’n aantekeningen wijs te worden, al probeer ik er wel enige lijn in te krijgen en hem af en toe bij de les te houden, echt succesvol zijn die pogingen niet.



Na een studie aan de Erasmusuniversiteit, waar ik zelf nog een blauwe maandag rechten gestudeerd heb, werkt hij bij verschillende ministeries in Den Haag, wat hij jarenlang met veel plezier doet. Het zijn minder stoffige functies dan de naam en omgeving wellicht doen vermoeden, hij vond het vooral leuk om speeches voor ministers te schrijven. Welke minister is je het meest bijgebleven, informeer ik. ‘Hans Alders, omdat hij heel erg zichzelf was’. Op een gegeven moment is er de mogelijkheid om als diplomaat bij de VN te komen, een kans die hij met beide handen aangrijpt, het eerste land waar hij naar uitgezonden wordt is Frankrijk. De essentie van z’n werk is zoals hij het samenvat ‘om goede dingetjes die het ene land doet te laten zien aan andere landen en dan te zeggen “hé, is dat niks voor jou, daar werkt het”‘.

Apiedapie, wereldburger, hij heeft behalve in Nederland onder andere een aantal jaar in Parijs en op verschillende plaatsen in New England gewoond, is de halve aardbol over gereisd, deels werk, deels plezier. Sinds een jaar heeft hij een idyllisch onderkomen, hij laat me foto’s van zijn huis zien. Ik ben meteen verliefd, het is het uitzicht waar ik vaker van gedroomd heb, wakker worden met de zee aan je voeten. Hij heeft het erg naar zijn zin in de Verenigde Staten, vertelt hij, de vrijheid, grote bakken koffie en geringe sociale controle spreken hem aan. Wel mist hij de Nederlandse nasigoreng en beginnen z’n ogen te glimmen bij het woord Brinta. Momenteel is hij net terug uit Parijs waar hij vrienden heeft bezocht, op de teller van z’n huurauto staat ruim 3000 km, hij heeft wat afgereden de afgelopen twee vakantieweken. ‘Almost the American way’, denk ik.

Toen hij twaalf was wilde hij bioloog-in-het-veld worden, hij was het soort jongetje dat salamanders ving en in potten stopte om vervolgens z’n buit aan een nader onderzoek te onderwerpen. Z’n lievelingsdieren zijn overigens geen apen wat je wel zou verwachten met zo’n nick, maar dolfijnen, zeearenden en olifanten, die laatste heeft hij ook in het wild gezien in India. Fantastisch lijkt me dat om zulke dieren van dichtbij te kunnen bewonderen in hun natuurlijke habitat. Hij vertelt over de voorliefde van z’n moeder voor olifanten en over de laatste keer dat ze samen in Blijdorp waren. Ze wilde net als de kinderen op de rug van een olifant rijden en riep enthousiast ‘dat heb ik nou altijd willen doen’. Toen ze twee weken daarna plotseling overleed, heeft hij alles in het werk gesteld om de foto die van hen beiden bij de ingang was gemaakt te traceren. Gelukkig was het negatief er nog en de foto vormt een dierbare herinnering aan een mooie dag samen.

‘Wanneer ben je met schrijven begonnen?’ Hij antwoordt dat hij de smaak te pakken kreeg op de middelbare school, hij koos altijd de meest poëtische opsteltitel en leefde zich uit op papier. Soms moest hij een opstel voorlezen ten overstaan van de hele klas, iets wat hij vreselijk vond. Eén keer verzuchtte de leraar, ‘het is alsof je Bomans hoort’, dat soort commentaar maakte hem niet echt geliefd bij z’n klasgenoten. Zijn studie combineerde hij later met het parttime redacteurschap voor Quod Novum, daarnaast schreef hij af en toe voor de NRC. Bij die krant is ook z’n ‘blogcarrière’ gestart, in 2008 produceerde hij zijn eerste ik-je. Hij vertelt me dat op Drasties, de site waar hij in datzelfde jaar is begonnen als Apiedapie, ook het hikje staat, de tegenhanger ervan, als hij vervolgens ook nog over een tikje begint raak ik het spoor bijster. In oktober is hij bij het Volkskrantblog terechtgekomen. Op de vraag wie hij zou kiezen als hij deze serie zou maken, zegt hij StadsfotograafVelsen.

Behalve van schrijven houdt hij van hardlopen, zwemmen, wandelen en de natuur. Favoriete films zijn ‘The Deer Hunter’, ‘Ghost’, ‘National Lampoon’s Christmas vacation’ en ‘Je vous trouve très beau’. We houden allebei van programma’s als ‘Ik vertrek’, daarnaast kijkt hij ook naar ‘De wereld draait door’ en ‘Pauw & Witteman’. Wat muzikale voorkeuren betreft neemt John Lennon een speciale plek in, verder luistert hij graag naar Sheryl Crow, blues, fado en Garou. Het gesprek komt weer op Nederland, er is een kans dat hij dit jaar nog teruggaat en ook zelf het roer omgooit. De politiek heeft hem altijd aangetrokken, hij droomt ervan om een tegenwicht aan Wilders te bieden als ‘een moderne, sexy Cohen’. Toespraken houden is hij gewend en ook voor urenlange vergaderingen draait hij z’n hand niet om, hij heeft zitvlees gekregen tijdens de jaren bij de VN.

‘Nu hebben we wel zo’n beetje alles gehad, hé’, zegt hij grijnzend. ‘We hebben het helemaal nog niet over vrouwen gehad’, sputter ik tegen. ‘Het is wel een beetje een clichévraag, maar dat maakt niet uit’, bepaal ik met m’n liefste glimlach, ‘wat is voor jou essentieel in een vrouw?’ Zonder na te denken, noemt hij: sterke persoonlijkheid, initiatiefrijk, niet volgzaam, geen slachtofferrol, verrassend, humoristisch, positief-optimistisch, levenslustig en last but not least ‘iemand die zich niet laat domineren door mij’. Bij dat laatste kan ik me wel iets voorstellen, deze leeuw vertoont zeker dominante trekjes. De genoemde eigenschappen spreken me wel aan, het is in grote lijnen datgene wat ik in een man wil naast intelligentie, tederheid en empathie.

Momenteel is hij weer vrijgezel na een aantal lange relaties. Zijn eerste serieuze relatie was met een Rotterdamse – hij heeft ook nog steeds een zwak voor deze stad – en de laatste met een buitenlandse vrouw waarmee hij ook een zoon heeft. Hij laat me een paar foto’s van hem zien, Apieknapie, een lieve Hollandse jongen van elf. Wat vind je het leukste aan het vrijgezellenbestaan, vraag ik. ‘De vrijheid, jezelf zijn, dat je niet beperkt bent in je vriendschappen’. Op dat moment komt een aardige jongen met het verzoek of we aan de bar willen plaatsnemen. We hebben zo lang aan hetzelfde tafeltje gezeten dat ze het nodig hebben voor dinergasten. Het laatste glas wijn drinken we iets sneller dan het vorige, zijn zoon wacht en ik moet nog dat hele eind door de stromende regen naar huis fietsen. We nemen hartelijk afscheid. Eenmaal thuis trek ik snel m’n doornatte kleren uit en spring onder de douche, vijftien minuten lang schuil ik onder de hete straal in een poging warm te worden.
Marjelle

Apie draait:
VV Brown

Advertenties

51 Reacties op “Beeld van een blogger (10) – Apies kijken?

  1. Wauw….weer een imposant verslag
    met top foto’s!
    Mooie verhaallijn en met veel genoegen gelezen!
    Vriendelijke avondgroeten!

  2. Leuk zo’n snelle en enthousiaste reactie, Isis!

  3. Mooi en met warmte geschreven. {had ook niet anders verwacht ;-)) }
    Let maar even niet op m’n avatar. 😉
    .

  4. Dank, en jij kunt het weten, Henk. 😉
    Dan ga ik er natuurlijk juist op letten, ’t is i.i.g. duidelijke taal. 🙂

  5. Weer een mooi ‘beeld van een blogger’.
    Ik dacht meteen aan Apiedapie toen ik de titel zag langskomen – goed gekozen, dus! 🙂

  6. Eerst was het ‘Apies kijken!‘, Bart, maar aangezien de plannen in het water vielen (letterlijk zelfs) heb ik later enige nuance aangebracht met het vraagteken. 😉

  7. lekkere muziek
    mooie foto’s
    en een interessant mens
    fijn blog!

  8. O ja, dat wou ik nog zeggen: het piepkleine olifantje doet mijn hart smelten…zo aaibaar en knuffelbaar… :-))

  9. *Leuk om te lezen, Vuurjuffer!
    *Bart, needless^ to say dat ik dat natuurlijk helemaal met je eens ben (^maar ik zeg het toch). 😉

  10. Zelfstandig journalist

    Interessante man. Benieuwd wat hij in de Nederlandse politiek gaat doen, als hij inderdaad dit jaar naar Nederland terugkeert.

  11. Marjelle! Mooi geworden! Ik kom er veel leuker uit dan ik in het echt ben! Hoe doe je dat toch? Zes uren praten, da’s heel lang, maar het vloog inderdaad om. Als het in Blijdorp was geweest hadden ze ons eruit moeten schoppen en hadden we geen dier gezien .. Van de zomer dus overdoen en dan in het echt, zonder notitieblokje, aan een ijsje likkend bij de olifanten (lief!!!!), zie ik naar uit. Groet!

  12. boeiend verslag!
    ik wist trouwens niet dat het zò eenvoudig is om Apiedapie in het echt te zien :-).

  13. *Ik ook, ZJ, naar beide.
    *Gewoon even (nou ja, ‘even’) m’n roze bril opzetten, Apie. 😉
    Ha ha, dat doet me denken aan die keer met m’n broer in de Beekse Bergen, toen werden we er idd op een gegeven moment uitgezet door een ranger (wel heel vriendelijk, hoor), omdat het park al gesloten bleek en wij een verkeerde eindtijd in ons hoofd hadden.
    Jij ijsje, ik cola, en een (zw)aai voor de olifanten! 🙂

  14. Onze reacties kruisten, Maria-Dolores. Mooi!
    Gewoon vragen en dan vliegt hij onmiddellijk hiernaartoe. 😉 [Hij was tijdens de kerstvakantie in Nederland.]

  15. wat een vent!!!

  16. Ik zal het doorgeven. 😉

  17. Mooi beeld van een bevlogen wereldburger! Als ik hem was zou ik liever aan dat verre strand blijven dan terug te komen, maar misschien gaat altijd strand ook wel vervelen;-)

  18. Ik ben zwaar onder de indruk…
    Van ook een beetje ‘mijn’ Apiedapie

  19. Dank, Annelies. Mss kunnen hij en ik ruilen tegen die tijd. 😉 A room with a view… (in de gelijknamige film was dat dus juist niet het geval).
    Altijd hetzelfde gaat op den duur vervelen, denk ik, al kan ik me (nu) niet voorstellen dat ik koud & miezerig ooit zal missen.

  20. Ook onze reacties kruisten, Ilona.
    Dat mag… 😉
    Begrijp ik, ik kwam je naam al even tegen op ‘Drasties’ en in combinatie met Apie. 🙂

  21. Zo, ik kijk voortaan met andere ogen naar apiedapie: indrukwekkend!!

  22. baarddragende blogbewoner

    dat hoeft niet
    hij komt vast nog wel even terug lezen
    voor iemand die niet van spinnen houdt is het wel een groot dierenliefhebber
    ik deel zijn of eigenlijk die van zijn moeder’s liefde voor olifanten
    voor de rest zit nederland zeker te wachten op gepassioneerde mensen
    die tegenwicht kunnen bieden aan types als g.w en f.h.

  23. @assyke, grinnik, je hebt ineens een baard????? Daar kom ik inderdaad even voor terug. 😉

  24. *Bedankt, Rene! Je ziet soms weer (heel) andere kanten als je iemand ontmoet en dat maakt het nou juist leuk (meestal dan).
    *Dat was een grapje, Assyke, vandaar die ‘knipoog’, uiteraard komt hij hier nog reacties lezen.

  25. Zelfstandig journalist

    We houden hem in de gaten!

  26. @apiedapie
    ach ja…het onderscheid tussen man en vrouw is ook zo geforceerd
    het werd tijd voor wat gezichtsversiering
    maarrum…je hebt toch niet de oproep van barbara gemist?

  27. @assyke, eh, ja, die moet ik gemist hebben, moesten we allemaal een baard dragen vandaag???

  28. Zo is het, ZJ! 😉

  29. Zo, en die baard zit er stevig om, totdat de Volkskrant het einde van het vkblog op een normale, respectvolle manier afwikkelt.

  30. Je wordt steeds beter!

  31. @Marjelle – een uitermate boeiend, leuk en onderhoudend verslag met Apiedapie – die ik eigenlijk nauwelijks nog goed ken als blogger – maar wel degelijk de moeite meer dan waard is!!!
    Liefs!!

  32. *Thanks, Blew, en je was al zo enthousiast vanaf het begin. Het was jouw idee toen ook om deze serie een eigen blog te geven. 🙂
    *Leuk om te horen, Geroma! Mooi ook als mensen hierdoor nieuwsgierig worden naar (meer van) de blogger in beeld. 🙂

  33. Je laat op indrukwekkende wijze een blogger zien, die iets toe te voegen kan hebben.
    Boeiend.

  34. Mooie reactie, Laila.

  35. hmmm een tegenwicht tegen wilders
    wilders een jakhals met wit haar
    apie een apie met een baard
    DOEN Apie!! win je hands down
    bedankt voor het inkijkje M
    Groet Moon

  36. Graag gedaan, M, maar vergis je niet in Wilders, zo makkelijk is het helemaal niet om van hem te winnen, zoals de afgelopen periode ondermeer duidelijk is geworden, bovendien – en al heb ik alle vertrouwen in Apie – ken je hem alleen maar virtueel, dus eerst zien en dan… ;))

  37. Nou moe, van je interviewer moet je het maar hebben 😉 Moon, de lijst Apiedapie kan nog veel support gebruiken. Stay tuned.

  38. Je kunt het nog meer op zichzelf laten staan door deze tekst [Na 22 ‘Bloggers in beeld’ was ik toe aan iets anders, toen werd het idee voor een nieuwe serie geboren die ‘Beeld van een blogger’ als titel meekreeg. Virtuele associaties hebben plaatsgemaakt voor een kijkje in het echte leven. ] eruit te halen en vanaf je andere blog alleen maar 1 keer naar deze plek te verwijzen.

  39. *’en al heb ik alle vertrouwen in Apie
    Puh, wel goed lezen, hoor, Apie. 😉 En verder, ik ben een realist (en de rest slik ik in). :p
    *Klopt, Blew, beide dingen heb ik ook overwogen, maar toen dacht ik ‘laat nog maar even zitten’, eerst zien hoe het hier verder gaat op het VK-blog, het animeert toch minder. Maar mss doe ik het alsnog als ik meer zin heb dan nu. 😉

  40. de eerlijkheid gebied me te zeggen
    dat ik W ook alleen virtueel ken
    😉

  41. Ha ha, maar met hem (W) werd je doodgegooid op tv en in kranten, waar je ook keek, zag je zijn witblonde manen verschijnen (helaas). 😉

  42. Oke, Blew, het stimuleerde toch, ik heb net overal (in alle 10 blogbeelden) de begintekst aangepast. 😉

  43. Even een kleine verduidelijking, n.a.v. een paar mails die ik er over heb ontvangen: waarom StadsfotograafVelsen? Ik had eigenlijk bedoeld: StadsfotograafVelsen/Selma. De combinatie van die twee, in een en dezelfde persoon intrigeert me. Stadsfotograaf: mooie plaatjes, meestal scherp, van Sinterklaasoptocht en natuur en bootjes. En dan Selma met, bijvoorbeeld, verscheurend rauwe verhalen zoals Kronieken van een Armetierige. En regelmatig, beurtelings als Stadsfotograaf en Selma, geen verschil in te ontdekken, behoorlijk bot uit de hoek komen bij anderen, als het werk van die andere haar niet bevalt. Zoals een keer bij mij (bij een egelrijmpje): ‘wat moeten we met dat gepoeet van jou?". Ben ik gewoon nieuwsgierig naar, moet een kleurrijk en emotioneel interessant mens zijn. Marjelle: can’t wait for the next one!

  44. O, had dat gewoon even gezegd nadat je het blog had gelezen (voor publicatie), Apie, dan had ik dat meteen aangepast. 🙂 Don’t know yet who (and if there’s gonna be a…) the next one is…

  45. Mooi verteld en vormgegeven. Leuk, dat je zoveel interessante bloggers spreekt. Je weet ze te vinden en te determineren. Het hebt er ‘oog’ voor.

  46. Marjelle, ik realiseerde me het zelf ook pas toen ik een paar verbaasde mailtjes ontving. Hoeft niet te worden aangepast, ’t is niet fout, ’t behoefde blijkbaar voor sommigen wat toelichting en die is nu gegeven. Stadsfotograaf/Selma moest eens weten ….. maar ze is nog niet gesignaleerd. Druk aan het fotograferen, kronikeren. Groet.

  47. *Bedankt, Oliphant. Dat oog ziet alles… maar ik schrijf lang niet alles op wat ik zie. 😉
    *Begrijp ik, Apie, ik bedoelde ook meer dat ik het dan toen had aangepast, nu hoeft idd niet meer. 😉

  48. Had ik gemist. Wat een mooi verhaal.

  49. Thanks, Martin.

  50. Jaja, hij staat er inmiddels hier ook op. 🙂

    • Tuurlijk, Apie, alle beelden van bloggers tot nu toe bij elkaar. 🙂
      De volgende is inmiddels ook al bekend, die blogger zie ik in april, maar wie weet, ontmoet ik er nog een voor die tijd. 😉

Ben benieuwd naar je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s