Categorie archief: VK-blog

Beeld van een blogger (14) – Ik wil alleen maar zwemmen!

(14)
Tijdens m’n reis naar het Land van Maas en Waal passeert de trein een aantal slaperige stationnetjes, door het raam flitst een groene lappendeken met hier en daar plukjes koeien en paarden voorbij. Ik ben benieuwd hoe deze ontmoeting zal verlopen, voor het eerst ga ik naar een jarige blogger toe en zal ik ook haar familie en een paar vrienden ontmoeten. Als ik met weekendtas en laptop om m’n nek het station uitloop zie ik een vrouw staan bij de bushalte. We begroeten elkaar, het is inderdaad Suiker. Ik stap bij haar in de auto en we gaan op weg naar de camping waar ze al vaker over heeft geschreven. Binnen word ik verwelkomd door de hele familie, vier kinderen plus aanhang en ex-man, zelfs Koko, de grijze roodstaartpapegaai doet een duit in het zakje. Het is even een beetje onwennig tussen allemaal vreemden, maar iedereen is hartelijk en ik besluit het gewoon over me heen te laten komen. Leuk zo’n druk, hecht gezin, ik kijk er met enige verwondering en vertedering naar, ik kom zelf uit een heel ander nest.



Na een paar koppen thee
brengt Suiker me naar het Bed & Breakfast waar ik die nacht zal slapen. Mooie, ruime kamer, ik pak m’n spullen uit en check nog even inkomende mail en tweets op m’n laptop. De camping ligt gelukkig vlakbij, op m’n gemak loop ik weer terug en let op of ik onderweg geen loslopende honden tegenkom. Inmiddels is het gezelschap uitgebreid en even later arriveert ook C., een goede vriend. Een opvallende man met lieve ogen waar ik al snel mee aan de praat raak over dierenwelzijn en biologische veeteelt.  Hij is momenteel bezig in Gambia met het opzetten van een landbouwproject. Hét moment ook om even in de schuur te gaan kijken waar ik samen met middelste zoon B. en vriend de witte en zwarte Suiker-kuikens bewonder die onder de warmtelamp ronddartelen.

Op de tafel staan allerlei lekkere hapjes uitgestald, ik besmeer een stokbroodje en praat ondertussen met dochter M. Ze vertelt over de précampingperiode toen ze nog in een rijtjeshuis in Doetinchem woonden, kijkt me lachend aan en zegt, ‘we zijn ook normaal geweest, hoor!’ Rond elven besluit het hele gezelschap naar een kroeg in de buurt te gaan, ik stap bij Suiker in de auto. Het valt me op dat er vooral mannen aanwezig zijn. Later verkassen we naar het café van Peer in een nabijgelegen dorpje. Ik moet glimlachen als ik naar mezelf kijk, het is midden in de nacht en vele glazen rode wijn later, ik bevind me in een kroeg ergens in the middle of nowhere en praat met inmiddels meer en minder onbekenden. Het is een van de meest memorabele ontmoetingen, bedenk ik. Rond half drie is oudste zoon B. zo aardig om me bij m’n B&B af te zetten. Als we stilletjes naar binnen lopen slaat de hond aan. Gelukkig is hij handiger met de sleutel dan ik, dankzij hem kom ik m’n kamer binnen.

De volgende dag neemt Suiker me mee naar naar een dorp in de buurt waar we verder praten op een winderig terras met uitzicht op het water. Ik voel me nogal brak na vannacht en zij gaat na de koffie meteen aan de Ibuprofen. Ze vertelt over de periode in Doetinchem toen ze geen werk had en op het idee kwam om een picknickservice op te zetten. ‘Leuk, mandjes voor twee personen naar het bos brengen’, ze zag het helemaal voor zich. Dat idee sloeg zo aan dat in no time haar huis bomvol spullen stond. Toen vervolgens de Warenwet zich met haar keuken ging bemoeien moest ze op zoek naar een bedrijfsmodel. Helaas waren die onbetaalbaar wat het einde betekende van haar cateringavontuur, maar wel het begin was van een nieuw. Al surfend was ze op Internet een restaurant tegengekomen wat zij en haar toenmalige man wilden overnemen. Ook de kinderen zagen het wel zitten, dus er leek geen wolkje aan de lucht.



Helaas duurde
de restaurantperiode maar kort, met stookkosten die de pan uitvlogen en tegenvallende inkomsten werd na anderhalf jaar het faillissement uitgesproken. Toch heeft ze er geen spijt van, ze hebben ook mooie dingen meegemaakt. Vervolgens brak er een heel zware tijd aan, geen woonruimte, geen geld, het gezin viel uit elkaar, haar dochter en middelste zoon gingen het huis uit en na dertien jaar kwam er ook een einde aan haar tweede huwelijk. Wat heb je in die periode als het meest moeilijke ervaren, vraag ik haar. Ze vertelt dat ze het emotioneel heel zwaar heeft gehad met alles en er spijt van heeft dat ze haar kinderen zo hard heeft laten werken toen. Vorig jaar zat ze er helemaal doorheen, maar werd toch al vrij snel na het faillissement parttime gastvrouw in een buurthuis, daarna heeft ze nog diverse baantjes gehad.

Momenteel werkt ze elke vrijdag als kok in een restaurant. Ze moet nog steeds verplicht solliciteren op banen van veertig uur, al wil ze dat liever niet in verband met D., de jongste van acht, die ook veel aandacht nodig heeft. Recent heeft ze gereageerd op de vacature van redacteur-kok bij een kookmagazine, een baan die haar op het lijf geschreven is. Helaas ging uiteindelijk toch de voorkeur naar een andere kandidaat. Gelukkig heeft ze een schappelijke curator schuldsanering die wel enig begrip voor haar situatie heeft. Ze legt uit dat ze kort geleden zelfs een noodbrief aan de kerk heeft gestuurd omdat ze de 700,00 € die nodig was om de caravan brandveilig te maken niet kon betalen en anders afgesloten zou worden van water en licht. In dit geval bood de kerk een helpende hand.

‘Wat vind je het vervelendste en het leukste van op de camping wonen?’ Ze denkt even na, ‘het vervelendste is de onzekerheid, de eisen van het bestemmingsplan worden steeds meer aangetrokken en het is de vraag of je op den duur hier permanent mag blijven wonen’. Ze vervolgt, ‘het leukste is de vrijheid, net een beetje of je buiten de maatschappij zit en voor de jongste is het ook heerlijk!’ ‘Je hebt leuke kinderen’, zeg ik tegen haar. Ze glimlacht instemmend. ‘Kun je bij alle vier een korte quote geven, wat komt er als eerste in je op als je aan ze denkt?’ Ze begint bij die van acht, ‘het is echt een heel lief jongetje!’ en vervolgt met die van negentien, ‘hij is creatief en gevoelig’. Over die van eenentwintig zegt ze, ‘hij is een avonturier in alle opzichten’. Ten slotte komt die van drieëntwintig aan bod, ‘zij is mij in het kwadraat!’



Haar favoriete film
is ‘One Flew over the Cuckoo’s Nest’, net als ik heeft ze die vaak gezien.  Op boekengebied noemt ze Stephen King, ze heeft alles van hem. ‘Beekman en Beekman’ van Toon Kortooms heeft ook indruk gemaakt en verder leest ze graag Jan Wolkers, J.M.A. Biesheuvel en Renate Dorrestein. Tv kijkt ze erg weinig, al maakt ze een uitzondering voor ‘Eastenders’, een soap die door de BBC uitgezonden wordt. Ze houdt van veel verschillende muzieksoorten, afhankelijk van haar bui draait ze de ene keer Bon Jovi, de andere keer Jim Reeves of Simon & Garfunkel. Als het gesprek op sporten komt zucht ze hartgrondig, ze houdt er helemaal niet van en heeft dan ook geen conditie. Ze vertelt me over die keer dat ze hijgend een heuvel op probeerde te komen en een kwartier later nog steeds buiten adem was. Op de vraag ‘wie zou jij kiezen als je deze serie deed?’ antwoordt ze Appelvrouw.
Marjelle

Suiker draait:
Adele

*Ik wil alleen maar zwemmen Spinvis

Advertenties

Kijkje achter de schermen bij ‘Beeld van een blogger’

Aan het begin van De reünie vertelt Rob Kamphues een aantal bijzonderheden over de klasgenoten die elkaar nu zoveel jaar later weer in de schoolbanken terugzien. Wie is er uiteindelijk miljonair geworden? of Een van jullie heeft een aantal jaar in de gevangenis gezeten. Aan het eind van het programma zijn alle vragen beantwoord, maar dat doe ik hier niet. Na 13 bloggers in beeld volgt nu een overzicht van blog(w)aardigheden, om welke persoon het gaat laat ik in het midden, slechts een tip van de blogsluier wordt opgelicht.


• Eén blogger* praatte nog sneller dan ik.
Voor publicatie stuur ik iedereen het blog ter lezing, één blogger ging daarbij wel bijzonder eigengereid te werk, hij stuurde het stuk in gewijzigde vorm terug met een andere titel erboven.
Er was ook een blogger die er uitsprong wat betreft interesse in mij, hij stelde vragen over míjn leven.
Een van de aardigste bloggers communiceerde op zo’n andere manier dat het voor mij soms bijna niet te volgen was, dat blog schrijven heeft me dan ook echt bloed, zweet & tranen gekost.
Een andere blogger viel op door het aantal katten.
12 van de 13 bloggers hebben me getrakteerd, dat varieerde van een paar drankjes tot complete maaltijden.
Eén blogger deed me een beetje aan mezelf denken qua speelsheid, enthousiasme en felheid.
Er was er ook eentje bij die totaal anders was dan de schrijfstijl deed vermoeden, een verschil van dag en nacht.
Op één plaats werd zoveel gerookt dat ik het ter plekke benauwd kreeg.
1 van de 13 bloggers bood me zelfs een bed aan, waar ik later ook dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Bij één blogger kwam ik in zo’n andere wereld terecht dat ik even moest acclimatiseren.
Weer een andere blogger had besloten dat onze middagafspraak een avondvervolg zou krijgen en had al een tafel gereserveerd, hij was alleen vergeten mij te vragen of ik dat ook wilde.
Marjelle

A sunday smile Beirut

*Met ‘blogger’ wordt steeds M/V bedoeld

Beeld van een blogger (13) – Vrouw van weinig woorden?

(13)
Deze keer brengt m’n afspraak
me weer in mijn geboortestad Den Haag. Voor de deur van Dudok zie ik een fiets met rode bloemetjes staan, ze is er al. Ik loop de brasserie binnen en kijk nieuwsgierig om me heen, de Rotterdamse variant ken ik wel, maar de Haagse is nieuw. Een grote ruimte, niet ongezellig, het is er rustig deze dinsdagavond. Ik probeer een glimp van Beeldsprekers op te vangen, op dat moment komt een slanke vrouw met koperkleurig haar glimlachend op me af. Als ik haar een hand geef vallen me de zachtroze gebreide vingerloze handschoentjes op.

Nadat we een tafeltje aan de muur hebben gekozen, vertelt ze hoe ze met bloggen begonnen is. Eerst schreef ze op het subdomein van haar vriendin in Spanje, waar ze nog steeds een handgeschreven correspondentie mee voert. Dat heeft de aanzet gegeven tot het Beeldsprekersblog bij de Volkskrant, zij plaatste een foto en een vriendin zorgde voor de tekst. Na een tijd is ze solo verder gegaan met louter foto’s. Momenteel blogt ze onder dezelfde naam op WordPress, doordeweeks alleen, op zaterdag samen met Moleskine. Zij maakt een foto waarna hij er een tekst bij schrijft, niet alleen leuk om te doen, het werkt bovendien inspirerend.

Inmiddels heeft ze na de basisopleiding ook de deeltijd vakopleiding Fotografie aan de Fotovakschool in Rotterdam afgerond. Ze weet nog niet of ze in november doorgaat met de specialisatie landschap- en architectuurfotografie. Dat besluit valt na de zomer als zij en haar vriend terug zijn van een zonnige zeilvakantie op hun pas gekochte zeilschip wat nu nog in Turkije ligt. ‘Hoe lang kennen jullie elkaar?’ informeer ik. ‘Al vanaf m’n elfde, hij was een studievriend van m’n oudste broer en we kwamen elkaar elk jaar op de barbecue van m’n broer tegen’. Bij een van die ontmoetingen, nu tien jaar geleden, sloeg de vonk over.

‘Wat vind je het leukste aan hem?’ vraag ik. ‘Hij is heel attent’, ze noemt als voorbeeld die winterse keer dat zij vroeg op moest en hij net iets eerder wakker was en zei ‘blijf nog even liggen, dan zet ik de kachel voor je aan’. Als ik over haar schooltijd begin, vertelt ze over de hartspierontsteking die ze op haar elfde kreeg, iets wat vijf jaar lang veel impact heeft gehad. ‘Je hebt nooit gepuberd’, zei haar moeder later. ‘Ik heb toen besloten om niet dood te gaan’, zegt ze, ‘en heb sindsdien een beetje het gevoel dat ik leef in geleende tijd, alles wat nog komt is meegenomen’. Inmiddels is ze 100% beter verklaard, kort geleden kreeg ze van de cardioloog te horen dat ze voor het eerst in vijfentwintig jaar niet meer terug hoefde te komen voor controle.


Op het vwo koos ze voor een B-pakket – ‘ik heb geen wiskundeknobbel maar een talendeuk’ – daar ontstond wel haar liefde voor Engels dankzij een bijzondere lerares. Het is dan ook geen toeval dat haar lievelingsboeken ‘Winter’s Tale’ van Mark Helprin en ‘The Shipping News’ van Annie Proulx van Engelstalige auteurs zijn. Na de heao heeft ze een deeltijd rechtenstudie gevolgd bij de LOI, vervolgens is ze de Beroepsopleiding Bedrijfsjuristen gaan doen. ‘Ik vind het leuk om te blijven studeren’, licht ze toe. Na een aantal mooie jaren onder andere bij het Cirque du Soleil waar ze te maken had met contractafhandeling werkt ze nu vier dagen per week als bedrijfsjuriste bij een klein internationaal bedrijf in Leiden waar de voertaal Engels is.

Naast werk, studie en lief maakt ze ook nog tijd voor een aantal andere hobby’s behalve fotograferen met haar zakformaatcamera en Olympus-spiegelreflex. Twee keer per week gaat ze op en neer naar ’t Gooi om met haar verzorgpaard te draven en drie keer per week loopt ze zelf hard. ‘Het is een soort van verslaving’, geeft ze toe. Ook al is ze dol op paarden, toch at ze vroeger wel paardenvlees. Verder houdt ze erg van lekker eten, haar favoriete gerecht is noedelsoep met kokosmelk*. Ook aan haar stel ik de vraag ‘welke blogger zou jij kiezen als je deze serie deed?’ Na een korte denkpauze antwoordt ze ‘100_woorden’.

Films die indruk op haar hebben gemaakt zijn ‘The Piano’ en ‘Das Leben der Anderen’. Net als ik is ze een fan van de Engelse detectiveserie ‘Inspector Morse’, maar ook ‘Silent Witness’ en ‘Dalziel & Pascoe’ kunnen haar bekoren. ‘Midsomer Murders’ spreekt haar vooral aan vanwege de combinatie ‘zoetsappig met gemene streken’. Actualiteitenprogramma’s worden vaak te laat op de avond uitgezonden, maar ’s ochtends bij het ontbijt kijkt ze altijd wel het journaal. Op muziekgebied zijn het alleen vrouwennamen die in eerste instantie naar boven komen, Alanis Morissette, Adele, Sheryl Crow, Björk, Billie Holiday en Shirley Bassey passeren de revue. Simple Minds is de laatste band die ze live gezien heeft een aantal jaren geleden in 013.

Ten slotte komt het gesprek op politiek, ze noemt zichzelf een zwevende kiezer, de laatste keer heeft ze op de Partij voor de Dieren gestemd. ‘Stemmen is een recht, maar het zou een plicht moeten zijn’, vindt ze. Als ik vraag welke politicus haar in negatieve zin is opgevallen, valt onmiddellijk de naam van Wilders. Verder maakt ze zich druk over de aanschaf van kerncentrales. ‘Bizar dat we net een kernramp hebben in Fukushima en er in Nederland nu nog steeds een discussie is over wel of geen nieuwe kerncentrales terwijl er niet eens een oplossing is voor kernafval’. Ook zaken als het uitsterven van diersoorten zoals de blauwvintonijn gaan haar aan het hart. Inmiddels is het laat geworden, ze loopt met me mee naar het station waar ik nog gauw even een paar boodschappen haal bij de AH to go.
Marjelle

Beeldsprekers draait:
Boudewijn de Groot

* Noedelsoep met kokosmelk
Benodigdheden
– ui
– scharrelkipfilet in reepjes (of tofoe of Quorn)
– zak gesneden Thaise groente
– eiernoedels
– blik kokosmelk
– kruidenbouillonblokje
– gemberpoeder
– ketjap
– sambal
– olijfolie

  • Fruit de gesneden ui in olijfolie tot de stukjes ui glazig zijn, doe de kip erbij, voeg een flinke scheut ketjap toe en bak tot de kip gaar is;
  • voeg nu de groente toe en roerbak even.
  • giet dan het blik kokosmelk erbij;
  • voeg het kruidenbouillonblokje toe;
  • laat het geheel kort koken;
  • voeg noedels en water toe zodat het een soep blijft;
  • breng het gerecht vervolgens op smaak met sambal en gemberpoeder (de noedels moeten gaar zijn en de groente moet een bite houden).
    Eet smakelijk!

Beeld van een blogger (12) – Man met een mening!

(12)
De reis naar Schiphol verloopt voorspoedig, om 13:15 uur kom ik aan op het perron, ruim op tijd voor mijn afspraak met m’n twaalfde blogger. Ik besluit nog even snel naar het panoramaterras te gaan om een paar foto’s te maken. Het is een prachtige zonnige dag en ik geniet als ik even later uitkijk over de wereld die Schiphol is. Het is alleen een stuk verder dan ik gedacht had, dus ik haast me terug naar de roodwitte kubus waar we hebben afgesproken. Op het bankje ernaast zie ik een bekend gezicht, Meneer Opinie kijkt vermoeid voor zich uit, hij is net geland uit Panama. We begroeten elkaar hartelijk en beginnen meteen druk te praten, hij bijna nog sneller dan ik. In de verte doet zijn stem denken aan die van Herman van Veen.

Vlakbij bevindt zich een Délifrance Plaza met buitenterras, bij een kop koffie en een tonic & thee zetten we onze kennismaking voort. Hij komt nog vrij energiek over na een vlucht van ruim tien uur. Sympathieke man met gevoel voor humor en to the point, daar hou ik van, niet van mensen die overdreven aardig doen en het uiteindelijk niet zijn. IJverig begin ik aantekeningen te maken terwijl het oorverdovende geschraap van zinken stoelen op het drukke terras me regelmatig afleidt en de zon brandt op m’n gezicht. Hij heeft biologie gestudeerd aan Hogeschool Wageningen, vertelt hij, daar heeft hij ook mevrouw Opinie ontmoet die dezelfde studie volgde. In 1991 is hij samen met haar vertrokken uit Nederland om in Zimbabwe onderzoek te doen naar het gedrag van de tseetseevlieg.

Hij praat enthousiast over die tijd, ze woonden in Harare in een huis met zwembad. De meeste mensen spraken er Engels, ook de voorzieningen waren goed, het was een soort van ‘Afrika voor beginners’. Zijn vrouw werkte ondertussen als vrijwilligster bij duurzame landbouwprojecten. De afspraak was dat de keer erna de rollen omgedraaid zouden worden, dan zou  Meneer Mevrouw naar verre oorden volgen. Toen na drieëneenhalf jaar zijn promotieonderzoek in het het Mana Pools National Park was afgerond, kwam er helaas een eind aan deze ‘onderzoeker in het wild’-periode. Eenmaal in Nederland moest hij eerst nog een proefschrift schrijven, in diezelfde periode kreeg zijn vrouw een baan in Mozambique aangeboden.

Ruim een half jaar later reisde hij haar achterna, precies zoals indertijd was afgesproken. Hij kwam in een onbekende omgeving terecht waar zijn vrouw inmiddels al behoorlijk ingeburgerd was en besloot zo snel mogelijk Portugees te leren. Hun huis keek uit op de Indische Oceaan en ze gingen om met ‘een leuke club mensen’, een mix van buitenlanders en locals. Het was drie jaar na de burgeroorlog, de bevolking was straatarm, maar al snel verbeterde de levensstandaard, op een gegeven moment zag je zelfs omaatjes in een ‘I’m too sexy for my shirt’-hemd rondlopen. Hij werkte er als freelancer voor GTZ en niet-gouvernementele organisaties zoals Vetaid. Hun droom was een eco-hotel te beginnen in de ongerepte Mozambikaanse natuur, maar door corruptie en tegenwerking resulteerde dit uiteindelijk in een nachtmerrie en besloten ze voor Panama te kiezen.

Wat is het meest opvallende van dit land, vraag ik hem. Panamezen zijn een ondernemend volk, vertelt hij, en over het algemeen ook veel beter opgeleid, het landschap is mooi, zo’n beetje ‘de tropische versie van Nederland in de jaren 50’. Hij gaat verder, ‘er is kleinschalige landbouw en er zijn prachtige stranden’. ‘Jammer dat het zo ver weg is’, zeg ik, ‘ik krijg zin om ernaar toe te gaan’.  In 2006 zijn ze op een herbebossingsvisum binnengekomen, de beginperiode hebben ze in Panama Stad gebivakkeerd. Later toen ze hun droomplek in Palmilla hadden gevonden, een piepklein dorpje met slechts zeventien huizen, zijn ze daar neergestreken. Hier staat hun hotel, het lieflijke Heliconia vernoemd naar een tropische bloem, omzoomd door acht hectare grond. Eén van de eerste dingen die ze gedaan hebben was bomen planten, lokale houtsoorten zoals mahonie, ebbenhout, Spaanse ceder, soorten die veel vogels aantrekken. Zijn lievelingsvogel is de langsnavelsterkeelkolibrie.

Niet alleen heersen er tropische temperaturen en is het strand slechts 1500 m ervandaan, ook paarden, zeeschildpadden en dolfijnen bevinden zich in de nabije omgeving. Op 50 km ligt het prachtige natuurpark Cerro Hoya. In datzelfde jaar hebben ze Tanager Tourism opgericht. Eind 2007 werd hij toen gevraagd door de GFA Consulting Group om twee jaar in Angola te komen werken als ‘technical expert’. Aangezien het hotel nog in de steigers stond, er geld nodig was en hij het een uitdagende baan vond is hij op dat aanbod ingegaan. In de praktijk betekende dit wel dat hij mevrouw Opinie in die hele periode maar twaalf weken heeft gezien en dat was zwaar. Begin 2010 opende het hotel uiteindelijk zijn deuren. Mevrouw Opinie is degene die meestal voor de gasten kookt, een populair Indiaas gerecht is yoghurtrijst*. Ze eten ook Hollandse pot, hij is dol op rode kool met hachee. Naast alle drukke werkzaamheden zijn ze beiden ook nog freelance consultants.

Het gesprek komt op muziek, hij houdt van jazz, maar ook van Nick Cave, Beck en Lou Reed. Ik vraag naar zijn favoriete films. ‘Kaos’, ‘Lolita’, ‘The Sheltering Sky’ en ‘Round Midnight’ zijn de eerste titels die in hem opkomen. Een tv hebben ze niet, via de Volkskrant-site en de lokale krant El País houdt hij zich op de hoogte van het nieuws. De boeken die het meeste indruk gemaakt hebben zijn ‘Het land van herkomst’ van Du Perron, ‘Reis naar het einde van de nacht’ van Céline en ‘Lolita’ van Nabokov. ‘Ik heb een voorkeur voor schoften’, licht hij  zijn keus toe, ‘die zijn veel interessanter dan heilige boontjes’. Als ik hem vervolgens vraag welke blogger hij zou kiezen als hij deze serie deed, antwoordt hij Doortje.

Inmiddels zijn we al een aantal uur aan het praten, maar over politiek hebben we het nog nauwelijks gehad. Ik informeer wie zijn favoriete en minst favoriete politicus is. Onmiddellijk valt de naam van Geert Wilders, ‘wat me het meest irriteert is de enorme hypocrisie van die man’. Ook Hero Brinkman wordt in één adem genoemd. Sowieso kan hij zich kwaad maken over politici die zichzelf en anderen wat wijsmaken. ‘Bijvoorbeeld iets “enhanced interrogation techniques” noemen, zeg toch gewoon dat je mensen martelt’. Ik knik instemmend, het zijn zaken waar ik me ook vaker over opwind. ‘Het is heel moeilijk om een politicus op een waarheid te betrappen’, voegt hij eraan toe. Een echte favoriet heeft hij niet, maar Jan Marijnissen vond hij het zeker niet slecht doen.

Verder kan hij zich ook druk maken over waarom er zo weinig geld aan de bestrijding van de malariamug besteed wordt terwijl er elk jaar één miljoen kinderen in Afrika sterven en alle technieken in huis zijn om malaria uit te roeien, alleen de politieke wil ontbreekt. ‘Degenen die toen verantwoordelijk waren voor het verbod op DDT en dat erdoor gedrukt hebben, zoals Rachel Carson en William Ruckelshaus, zouden voor een tribunaal moeten worden gesleept’, zegt hij fel en doet de titel eer aan. Ik wil nog even een paar laatste dingen weten en vraag of hij nog iets mist van Nederland. ‘Drop’, hij grinnikt. ‘Je komt ook minder in contact met cultuur, zoals theater en dans’, en vervolgt, ‘ik ben het wel ontwend na al die jaren en heb nu meer een thuisgevoel in Panama bij m’n vrouw en ons hotel’.

Wat vind je het leukste aan haar, informeer ik. ‘Dat ze onafhankelijk is op het eigenwijze af en intelligent. We wilden ook allebei geen kinderen en hadden dezelfde droom om in het buitenland te werken aan een betere wereld en niet zozeer werken voor een hoog salaris’. Via mail stel ik dezelfde vraag aan mevrouw Opinie. ‘Het leukste is denk ik het enthousiasme van hem en daarbij de enorme dedicatie waarmee hij zich vastbijt om iets vol te houden of uit te voeren. Ik geniet daarvan (zeker omdat ik zelf ook regelmatig het onderwerp ben van die dedicatie ; )). Ik denk dat we samen veel dingen aankunnen waar de meeste mensen niet eens aan durven te beginnen. Samen sterk, en we hoeven dus ook niet achterom te kijken naar hadden we dit of dat maar gedaan… Kees houdt van mij en ik van hem en dat is geweldig leuk’.  Heb je nu nog dromen, vraag ik hem ten slotte. ‘Ja’, zegt hij, ‘ons babybos moet groeien tot er uiteindelijk ara’s en apen in kunnen leven!’
Marjelle

Meneer Opinie draait:
Gare du Nord

* Yoghurtrijst (Masuru anna) op Opiniaanse wijze
(Uit: ‘A taste of India’, Madhur Jaffrey)
Voor 2-3 personen

  • 100 gr witte rijst wassen en daarna 25 min. in water laten weken;
  • ondertussen 250 ml yoghurt en ½ tl zout samenkloppen;
  • 2,5 cm verse gember schillen en fijnsnijden, vervolgens 2 groene hete pepertjes (of 2 tl groene chilisaus gebruiken) en 1 tl verse koriander fijnsnijden;
  • roer dit door de geklopte yoghurt;
  • water koken,  als het aan de kook is gebracht de geweekte rijst toevoegen en 15 min. stevig laten doorkoken;
  • daarna afgieten en mengen met de geklopte yoghurt en de ingrediënten;
  • in een pan 1 el olie verhitten (geen olijfolie) op middelmatig vuur [we koken op gas] en dan 1 tl mosterdzaad toevoegen [wij hebben alleen de gele variant];
  • als de zaadjes beginnen te poppen, voeg je 2 tl gespleten rode linzen (dahl) toe, fruit die ca. 1 min.;
  • doe er curryblaadjes bij (geen laurierblaadjes!) en na 1 min. droge rode chilipepers (of 1 tl cayennepeper);
  • even al roerend bakken, daarna alles over de yoghurtrijst gieten en kort roeren (tot de curryblaadjes stuk knisperen);
  • serveren op kamertemperatuur, erg lekker bij verse tonijn met tamarindesaus.
    Eet smakelijk!